Drugi kierunek ruchu zielonoświątkowego do Polski dotarł bezpośrednio z Ameryki za pośrednictwem emigrantów, którzy po nawróceniu i przeżyciu zielonoświątkowym powrócili do Polski, aby w rodzinnych stronach prowadzić pracę misyjną. W wyniku regularnej pracy misyjnej reemigrantów powstawały Zbory Zielonoświątkowe, głównie na terenach wschodnich Polski Międzywojennej i częściowo w okręgach centralnych (m. Łódź). Należy wymienić pierwszych najwybitniejszych kaznodziejów zielonoświątkowych na tych terenach. A więc byli to: G. Kraskowski, St. Niedźwiedzki, D. Kosma, P. Ilczuk, T. Nahorny, J. Czerski, J. Pańko i inni. W Polsce centralnej zaś: Gustaw Schmidt, Artur Bergholc i inni. Do 1929 r. Zbory Zzielonoświątkowe na tych terenach nie tworzyły jednego związku, działały osobno. Dopiero w maju 1929 r. na zjeździe w Starej Czołnicy k. Łucka powołano do życia Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, którego prezesem został Artur Bergholc. Siedzibą władz centralnych Kościoła było miasto Łódź. W okresie międzywojennym Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej był liczebnie największym Kościołem Zielonoświątkowym w Polsce, liczył ok. 20 tysięcy wiernych skupionych w ok. 500 Zborach i placówkach kościelnych. Po drugiej wojnie światowej praca misyjna Kościoła została rozpoczęta także na Ziemiach Odzyskanych. W 1945 r. na zjeździe w Łodzi wznowiono formalnie działalność Kościoła; opracowano nowy statut i dokonano wyboru nowego zarządu z Józefem Czerskim jako prezesem na czele. Jak już wcześniej wspomniano, dopiero w r. 1953 Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej ulegając naciskom ówczesnych władz państwowych przystąpił do istniejącego od 1947 r. Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. 22 maja 1987 r. na ostatnim XII Synodzie Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego powzięto decyzję o jego rozwiązaniu, zatwierdzoną przez ówczesny Urząd do Spraw Wyznań 01.02.1988 roku. Również decyzją w/w Urzędu z tego samego dnia zarejestrowano samodzielny Kościół Zielonoświątkowy w Polsce, do którego weszły dawne Zbory zielonoświątkowców cieszyńskich, Stanowczych Chrześcijan oraz dawnego Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, z wyjątkiem Zborów tzw. grupy lubelskiej, która zachowała dawną nazwę i uzyskała niezależną rejestrację.