Sięgając do genezy Ruchu Zielonoświątkowego, trzeba na początku wspomnieć o ważnym wydarzeniu w życiu powstającego dopiero Kościoła: w dniu "Pięćdziesiątnicy". Nowotestamentowa księga Dziejów Apostolskich tak oto relacjonuje przebieg tego zdarzenia (Dz. Ap. 2; 1 - 4): " A gdy nadszedł dzień Zielonych Świąt, byli wszyscy razem na jednym miejscu. I powstał nagle z nieba szum, jakby wiejącego, gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, gdzie siedzieli. I ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i usiadły na każdym z nich. I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał". W tym właśnie dniu uczniowie Jezusa Chrystusa doświadczyli "przyjścia" na ziemię obiecanego Ducha Świętego. Efektem tego wydarzenia było mówienie "innymi językami" (zjawisko charakterystyczne dla Pentecostalizmu i wyróżniające go spośród innych form Chrystianizmu). Fenomen ten również został opisany w innych fragmentach Dziejów Apostolskich (1; 4-8, 8;14-17, 10;44-48, 19;2-6), a także stał się przedmiotem refleksji teologicznych świętego Pawła (1 Kor. 12;14, Rzym. 12;3-8). Ewangelie również nie pomijają milczeniem osoby i dzieła Ducha Świętego (wzmianki o Duchu Św. odnajdujemy w Ewangelii wg św. Mateusza 3;16-17, Marka 1;8 oraz Jana 14;16-17, 15;26). Przedstawiają Go przede wszystkim jako osobę, która, pochodząc od Boga, spełnia w Kościele różnorakie funkcje. Duch Święty zatem pociesza, umacnia, naucza i objawia. W momencie "napełnienia" Duchem, wierny wyposażony jest w dary bądź charyzmaty potrzebne do dalszego duchowego rozwoju oraz budowania "ciała Chrystusowego" - Kościoła. Studia nad historią Kościoła potwierdzają występowanie różnych darów Ducha Świętego (mówienia językami, proroctwa, wizji) na przestrzeni wieków. Jak wynika z powyższego nazwę ruchu zaczerpnięto z Nowego Testamentu. Grecki termin "he pentecoste" (pięćdziesiąt) oznacza żydowskie święto Pięćdziesiątnicy, obchodzone pięćdziesiąt dni po święcie Paschy - stąd Pentecostalizm.