Idee zielonoświątkowe dotarły do Polski z dwóch kierunków:
Pierwszy z Niemiec na tereny Śląska Cieszyńskiego. Na Śląsku Cieszyńskim z poglądami i przeżyciami pastora J. Paula zapoznali się najpierw członkowie Społeczności Chrześcijańskiej, która była częścią składową Kościoła Luterskiego. Skutkiem tego było doznanie przeżycia zielonoświątkowego przez wielu członków tej społeczności. Nie rozumiejąc nowego zjawiska, kierownictwo Społeczności Chrześcijańskiej zaczęło wyłączać ze swego grona członków mających udział w przeżywaniu zielonoświątkowym. W związku z tym powstała konieczność zorganizowania odrębnej społeczności, i w ten sposób w 1910 r. powstał Związek Stanowczych Chrześcijan z siedzibą w Cieszynie, którego prezesem został Jan Kajfosz z Trzyńca, a od 1917 r. Karol Kaleta z Gródka na Zaolziu. W roku 1920 na skutek podziału Śląska Cieszyńskiego, prezesem Związku został Karol Śniegoń, Karol Kupka (1927 - 1931) i Adolf Małysz (1931 -1935). W przed dzień wybuchu drugiej wojny światowej Związek Stanowczych Chrześcijan liczył 2000 członków. W 1947 roku zielonoświątkowcy cieszyńscy weszli w skład Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, który powstał na skutek uchwały konferencji w Ustroniu pod Cieszynem w dniach 24 -26 maja 1947 r. Należeli do niego także Ewangeliczni Chrześcijanie i Wolni Chrześcijanie, a od roku 1953 również wyznawcy Kościoła Chrystusowego oraz drugi nurt pentecostalizmu polskiego tj. Chrześcijanie Wiary Ewangelicznej.